Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Εδώ σύνταγμα εδώ σύνταγμα

Η πρώτη ανάμνηση που μου έχει μείνει από την παιδική μου
ηλικία, όπου βρισκόμουν ανάμεσα σε πάρα πολύ κόσμο
ήταν μέσα σε ένα τεράστιο μαρμάρινο στάδιο.
Ακριβής ηχητικές αναμνήσεις δεν έχω αλλά σίγουρα ήταν
στρατιωτικά εμβατήρια και κλαρίνα. Στην μέση του μαύρου
από την καρβουνόσκονη με της ασβεστωμένες γραμμές
(τερέν) σε κυκλικού χορός πιασμένοι χέρι- χέρι τσολιάδες
και πολύχρωμα ντυμένες νέες στριφογυρνούσαν σοβαρά.

Στην κεντρικοί κερκίδα παρακαθήμενοι πάρα πολύ (κύριοι)
ντυμένοι όλοι στρατιωτικά. Άσπρες , χακί , μαύρες στολές.
Όλοι χαρούμενοι ,γελούσαν ,καμάρωναν ,και φιλιόνταν
αναμεταξύ τους . Αυτούς με τα μαύρα δεν τους φιλούσαν
το μάγουλο αλλά το χέρι.


 

Αφού τέλειωσαν οι χοροί , ήχος από μηχανές μας πήρε τα αυτιά.
Και νασου μες το στάδιο να παρελαύνουν  δεκάδες στρατιωτικά
και όχι μόνο τζιπάκια, με  στοιβαγμένους στρατιώτες φορτωμένους
με διάφορα όπλα ,Σοβαροί όλοι , θλιμμένοι θα έλεγα.
Μετά μπήκαν μοτοσικλετιστές που έκαναν εν κινήσει   ακροβατικά.
αυτή ήταν και η πιο έντονη ανάμνηση μου από τότε.

Ο καιρός περνούσε και όλοι γύρω   μου σοβαροί ίσως και θλιμμένοι.
Ώσπου κάποια μέρα γυρνώντας στο σπίτι μετά το καθημερινό
παιχνίδι με τα παιδιά της γειτονίας, βρίσκω την μάνα να έχει
πάρει το ραδιόφωνο στο πλυσταριό. Η μάνα τρομαγμένη.
Ο μεγάλος αδελφός μου δεν ήταν στο σπίτι το ίδιο και ο πατέρας.
το ραδιόφωνο δεν έπαιζε τώρα μουσική. Μόνο μια (κυρία) και ένας
κύριος φωνάζανε ,( Εδώ πολυτεχνείο εδώ πολυτεχνείο) . Ακούγαμε
πολύ ώρα θυμάμαι , και η δικοί μου δεν επέστρεφαν στο σπίτι.
Το πρωί που ξύπνησα τους βρήκα εκεί.

Το περίεργο ήταν ότι δεν με ξύπνησε κανείς , και δεν ήταν
Κυριακή. Μετά έμαθα ότι σήμερα δεν έχει σχολείο.
Έτσι βγήκα στο δρόμο για να παίξω μα κανένα παιδί ,μα ο δρόμος
άδειος . Είπα στην μάνα ότι θα είμαι στο σπίτι του Γρηγόρη του
κολλητού μου φίλου 100 μέτρα μακριά από το δικό μας.
Ο Γρηγόρης μέγα ζιζάνιο. Δυο χρόνια πιο μεγάλος από μένα.
Αφού τα κουβεντιάσαμε είπε και αυτός ότι θα είναι στο σπίτι
μου, και έτσι βρεθήκαμε ελεύθεροι στους δρόμους.

Δυο δεκάχρονα (πάνω- κάτω) περπατάμε στην πατησιών με
προορισμό που αλλού ? το πολυτεχνείο. Ο κόσμος γύρω μας
μιλούσε δυνατά και γελούσε. Μετά την πλατεία Αμερικής η
λεωφόρος ήταν γεμάτη καμένα τρόλεϊ και άλλα  αμάξια , αλλά
κανείς δεν σταματούσε όλοι θελαν να φτάσουν στο πολυτεχνείο.
Ένα χιλιόμετρο πριν φτάσουμε υπήρχε ένα τοίχος από καμένα
οχήματα μπροστά μας και πίσω από το τοίχος αστυνομία.
Ξαφνικά χωρίς λόγο αρχίσαμε να κλαίμε όλοι και ταυτόχρονα
έτσουζαν τα μάτια μου. Ήταν το πρώτο μου δακρυγόνο. 

Προχθές μακριά από όλα αυτά εδώ στην επαρχία πλέον , άκουγα
πάλι  ραδιόφωνα από το ιντερνέτ (το παλιό το ραδιόφωνο το πετάξαμε)
και πάλι δεν έπαιζε μουσική και πάλι κάποιοι φώναζαν,( Εδώ σύνταγμα
εδώ σύνταγμα) και πάλι έπεφταν δακρυγόνα χιλιάδες αυτή τη φορά
και πάλι έκλαιγα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου